Bel voor advies 088 247 5610
Kooi Alarm Center 088 247 5601

In de media

Pieter Kooi ‘Mijn businessplan kon op een bierviltje’

11 vragen aan Pieter Kooi


1. Wat voor jeugd hebt u gehad?

‘Ik ben in Oudega geboren, vlakbij Drachten. Er zijn drie dorpen die zo heten in Friesland. Daar heb ik tot mijn 19de op de boerderij van mijn ouders gewoond en meegewerkt. Dat was een veehouderij en een flinke boerderij. Mijn ouders waren de negende generatie van de familie die boer was, altijd ergens in Friesland. We gaan terug tot 17nogwat, en altijd met koeien.

‘Een idyllische jeugd, polsstokspringen en met de trekker rijden, maar wel hard werken. Wij ging vroeger nooit met vakantie, mijn ouders vonden het moeilijk om het bedrijf los te laten. Dat is een les die ik heb meegenomen, want ik moet nu soms ook onderdelen van mijn bedrijf loslaten, en ik wil dat wél kunnen doen, wél geloof en vertrouwen aan anderen geven. Die mogen dan ook fouten maken.

‘Toen ik 15 was, heb ik gezegd dat ik de boerderij niet wilde overnemen. Uiteindelijk heeft de gemeente de grond gekocht. Het boeren wordt je in Nederland ook niet makkelijk gemaakt en dat merkte ik 20 jaar geleden al. Dan hoorde ik mijn ouders over koeienziektes praten, en bekroop je de angst.’

2. Wat wilde u worden?

‘Dat wist ik niet. Ik moest maar wat meer gaan leren, als ik geen boer werd. Ik deed mavo en ben naar de havo gegaan. Op de havo hadden ze niet zoveel vertrouwen in mij en dat heeft wel iets losgemaakt.  Ik had op de mavo nooit een boek opengedaan en in het eerste jaar op de havo had ik iets van zeven onvoldoendes. Ik hoor mijn klasselerares nog zeggen: “Pieter, jij gaat het toch niet halen.”

‘Toen dacht ik, hoezo, ik ga het niet halen? Ik zal jullie eens wat laten zien! Er kwam doorzettingsvermogen in me los. Als ik iets in mijn kop heb, hoezo niet?

‘Als ondernemer heb je ook doorzettingsvermogen nodig en ik heb de afgelopen elf jaar echt heel pittige momenten gekend, waarin het erop aankwam. Ik heb de havo afgemaakt met twee onvoldoendes en ben naar het hbo gegaan, small business. Dat is een opleiding voor ondernemers en daar voelde ik me als een vis in het water.

‘Ik wilde graag een eigen bedrijf, maar wist niet waarin. Toen ben ik op mijn 19de op stage naar het buitenland gegaan, dat was in mijn tweede jaar en ik greep die kans met beide handen aan. Ik kon naar Duitsland en ik was nog nooit in het buitenland geweest.’

 

3. Wat deed u daar?

'Ik heb daar anderhalf jaar gezeten, in een Landal Green Park bij Trier, waar ik in de parkwinkel werkte. Ik heb een heerlijke tijd gehad. Ik vond het een prachtige cultuur van ja is ja en nee is nee.

‘Ik dacht toen aan werken in de horeca en evenementenhoek, want mensen zijn altijd vrolijk en positief als ze met vakantie zijn. Dus dat leek me wel wat. Maar toen ik na mijn studie bij Océ ging werken om kopieermachines te verkopen in het noorden, en op mijn 23ste een echte baan had en een huis kocht, kwam ik met b-to-b in aanraking en dat vond ik nog mooier.

‘Het gaat om relaties, maar het is ook zakelijk. Van mij hoeft het niet te vrij en joviaal te zijn, zakelijk mag het er best eens op aankomen.

‘Ik wilde nog steeds graag een eigen bedrijf en dat vuurtje werd warmer en warmer. Uiteindelijk heb ik op een vakantie in Zuid-Frankrijk gezegd: ik ga het doen.’

"In het begin moest ik mensen echt uitleggen wat camerabewaking was, dat bestond helemaal niet"
Pieter Kooi
CEO 24/7Kooi

4. En u had een plan?

‘Ik was op een idee gekomen door op te letten en om me heen te kijken. Ik zag dat er op bouwterreinen elke avond en elk weekend, als de mensen van de bouw afgingen, een manbewaker het terrein opkwam en die ging de beveiliging doen. Dat was heel duur, maar ja, er was geen alternatief.

‘Toen dacht ik weer: hoezo? Hoezo is er geen alternatief? Dat moet toch anders kunnen? Niet gehinderd door enige kennis van zaken ben ik begonnen. Mijn businessplan kon op een bierviltje, het was gewoon: camerabewaking in plaats van mensen. De eerste 50.000 euro heb ik van mijn vader geleend, in 2010, het laatste jaar dat hij de boerderij had.’


5. Dan heb je een plan, geld, een bedrijfsnaam - en dan?

‘Ik heb bedrijven benaderd om die kast te maken en de camera. dat schoven we in elkaar. En we hadden een meldkamer bij Schaaf Beveiliging in Leeuwarden, daar hadden we de eerste unit op aangesloten. Daar kon je de beelden bekijken en zien of er beweging was. 

‘Ik ben gewoon allemaal bedrijven gaan bellen, of ze belangstelling  hadden. Mijn eerste klant was Enercon, een grote windmolenbouwer. Die had een project in Zeeland, en zei, kom maar langs. Dat is ongelooflijk belangrijk geweest voor mijn bedrijf, want zo kreeg ik de kans om mijn concept te laten zien. Ik had één Unit For Observation, UFO. Die heb ik hem gratis aangeboden omdat we het allebei nog moesten leren.

‘En de tweede nacht dat onze UFO er stond, was er een inbraak. Dat kwam goed uit! Het werkte en die mensen vroegen om nog vier units. Ga ik regelen, zei ik, maar ik had geen idee hoe. Mouwen opstropen en ervoor gaan.’

6. Je bewijst het succes pas als er iets gebeurd

‘Precies. Ik heb geluk gehad en mensen hebben me de kans gegeven om te laten zien wat ik kan. Er had ook maandenlang niets kunnen gebeuren. 

‘Maar ik heb ook donders hard gewerkt. Die eerste unit bouwen was een behoorlijke uitdaging, ik heb het hele weekend in dat ding gezeten om de techniek op orde te krijgen. En ik ben geen techneut, dus daar doe ik lang over.

‘Ik werkte zeven dag in de week, om het systeem in de lucht te houden, je moet je leveranciers opschalen, productie doen, maar ook de rekeningen sturen aan je klanten. Ik zie me nog zitten op zaterdagochtend, om al die bedragen goed te krijgen in Excel.

‘In die eerste fase had ik een compagnon, maar dat ging niet helemaal goed. De eerste collega die ik aannam, was een technische jongen die dat beter kon dan ik en daarna kwamen er steeds meer mensen bij die onderdeeltjes beter konden dan ik. Zo bouwden we het bedrijf langzaam uit.’

 

7. Wanneer dacht u: nu staat er iets?

‘De eerste jaren was het pionieren. In 2015 heb ik mijn vader terugbetaald en tussen 2013 tot 2016 bouwde ik steeds meer een echt bedrijf, met een eigen meldkamer en eigen mensen die 24 uur beschikbaar waren. Al in de zomer van 2011 zijn we de units zelf gaan maken.

‘In het begin moest ik mensen echt uitleggen wat camerabewaking was, dat bestond helemaal niet. We hebben kantoren geopend in Drachten en in Duitsland, daar waren we een tijd de enige.

‘In 2016 merkte ik dat de markt steeds harder ging. Wat ik deed, sloeg aan, de markt begon ons in te halen. Ik heb me gerealiseerd dat ik heel snel heel hard zou moeten groeien. De resultaten waren prachtig en ik zag veel meer kansen in allemaal landen. Maar ik was blij dat ik m’n pa had afbetaald en meer lenen bij de bank kon niet.  Ik had geld nodig om door te gaan, maar wilde wel zeggenschap houden.’

 

8. U zocht een investeerder

‘Ik was begin 30 en mijn bedrijf stond toch in de etalage. Het is verstandig om een financier van buiten erbij te halen, maar je moet dan ook onderkennen dat je het niet meer alleen kunt. En je moet weten wat je verder zelf wilt. Daar stond heel veel druk op - ik heb echt met tranen in mijn ogen bij de notaris gezeten. 

‘Maar het pakte goed uit. Investeerder Bencis heeft 60 procent van de aandelen overgenomen, ik heb er dus nog 40. We zijn van 40 naar 150 man doorgegroeid, we hebben regiokantoren in 7 landen en we gaan nog wel eventjes door.’

 

9. Nieuwe plannen?

‘Broeidetectie. We bieden nu ook een thermische camera aan die broei opspoort, dat is een heel groot probleem voor afvalverwerkers. Al die batterijtjes kunnen voor brand zorgen en wij hebben software ontwikkeld die dat snel ziet. We zien dat als marktspreiding die prima bij het bedrijf past.’ 

 

10. Wat krijgt de dief te horen als hij een bouwterrein oploopt?

‘Eerst een sirene en daarna een spraakbericht. “Attentie, attentie. U heeft een terrein betreden dat beveiligd wordt met camerabewaking door Kooi. Verlaat het terrein onmiddellijk voor uw eigen veiligheid.” Dat is een bandje dat op indringende toon is ingesproken. 

‘We moesten die tekst ook in andere talen doen, dus ook in het Italiaans. Maar dat kostte voor die ene zin 350 euro! Dat gingen we dus niet doen. Toen zijn we naar de lokale pizzeria in Drachten gegaan om het daar te laten inspreken. Als tegenprestatie zouden we daar komen eten met het hele team. Dat kostte uiteindelijk dus 450 euro.’

Bron: EW magazine

 

Wij werken met trots voor deze bedrijven
Solarcentury
Oosterhofholman
Logo Boskalis
Verkley
Logo Ahak
Akor
Vestas
Logo Vissersmit
Logo Denys
Logo Vanvulpen
Bam
Heijmans
Nordex
Siemens Gamesa
Enercon